گاهي آنقدر در افكار دنيوي غرق ميشويم كه روحمان را فراموش ميكنيم .

گاهي آنقدر قلبمان را دلبسته هيچ و پوچ ميكنيم كه مالك قلبمان را فراموش ميكنيم .

گاهي از ديگران كينه به دل ميگيريم و فراموش ميكنيم بايد همگان را به خاطر خدا دوست بداريم .

گاهي براي تلافي اعمال ديگران بي رحم مي شويم و فراموش ميكنيم فرصت هاي با هم بودنمان چقدر محدود است .

گاهي فراموش ميكنيم عهدهائي كه با خدايمان مي بنديم .

گاهي اوقات نعمتها و موهبتهاي الهي را فراموش ميكنيم و فراموش مي كنيم سر شكرانه به درگاهش گذاريم .

گاهي آنقدر قلبهايمان را آلوده آرزوهاي دنيوي مي كنيم كه بزرگترين آرزويمان را كه همان "رضاي الهي" است فراموش مي كنيم .

گاهي وقتها فراموش ميكنيم هر تصميمي كه ميگيريم ، هر قدمي كه در روز بر ميداريم، بايد ما را يك قدم به خدايمان نزديك كند .

گاهي فراموش ميكنيم قلبمان را از ناپاكي ها و آلودگي ها حفظ كنيم.

گاهي اوقات "حاسب نفسك" را فراموش ميكنيم و به جاي آن ديگران را ارزيابي ميكنيم .

خداياتاييدي فرما فراموش نكنيم آنچه را كه بايد به ياد داشته باشيم...

خدايا قلب پاكي عنايت فرما ...در نهايت ضعفيم نيرويي بخش...