همانگونه كه ديگري نميتواند بگويد چگونه احساسي نسبت به غروب زيباي خورشيد داشته باشي به همانگونه ديگري نمي تواند بگويد چگونه زندگي كني تو ان هنر مندي كه بايد ان گونه كه مي خواهي زندگيت را بسازي ...

خدايا دل هامان را بگشا   نه فقط به روي عزيزانمان  بلكه به روي همه انسان ها

خدايا به يادمان بياور ان ادم بي تفاوتي كه هر روز در يك گوشه نشسته و گدائي مي كند در حاليكه بايد كار كند

اسير اعتيادي است كه ما فقط مي توانيم ان را در وحشتناك ترين كابوس هاي شبانه مان ببينيم .

خدايا كمكمان كن تا به خاطر بياوريم ان مرد جوان بي تفاوت با لباس هاي كهنه كه تنش را خالكوبي كرده و بدون اينكه هيچ تغيير مثبتي در زندگي اش بدهد واسير ديو اعتياد است... شاگرد مدرسه مضطرب نوزده ساله اي بود كه همه حواسش متوجه امتحانات نهائي اش بود و مي ترسيد نتواند براي ترم بعد وام تحصيلي بگيرد و مخارج تحصيلاتش را بدهد...

با خودت صادق باش چشم بر اشتباهاتت نبند اما به خاطر انها از خودت متنفر نشو بلكه در جستجوي حقيقت اعلاي خودت كه در نور ازلي جاي دارد باش .

گاهي اوقات در ساحل عشق تنها نشستن و انتظار كشيدن

بهتر از اشتباه سوار شدن و هرگز نرسيدنه ...

اگر بتوانم از شكستن يك دل جلو گيري كنم زندگيم بيهوده نخواهد بود

اگر بتوانم يك زندگي را از درد تهي سازم و يا رنجي را فرو نشانم و

يا به كبوتري ضعيف كمك كنم تا دوباره به لانه خويش بازگردد

زندگيم بيهوده نبوده است .

در تعطیلات کریسمس،در یک بعد از ظهر سرد زمستانی،پسر شش هفت ساله ای جلوی ویترین مغازه ای ایستاده بود .او کفش به پا نداشت و لباسهایش پاره پاره بودند.زن جوانی از آنجا می گذشت.همین که چشمش به پسرک افتاد،آرزو و اشتیاق را در چشمانش خواند .دست کودک را گرفت وداخل مغازه بردو برایش کفش و یک دست لباس خرید.آنها بیرون آمدند وزن جوان به پسرک گفت:حالا به خانه برگرد .امیدوارم تعطیلات شاد و خوبی داشته باشی
پسرک سرش را بالا آورد ،نگاهی به او کرد وپرسید خانم شما خدا هستید؟
زن جوان لبخندی زد و گفت :نه پسرم ،من فقط یکی از بندگان او هستم.
پسرک گفت :مطمئن بودم شما با خدا نسبتی دارید

لحظاتي كه كسي به محبت ما نياز دارد و ما انرا بر اورده نمي كنيم هرگز جبران نمي شود ...

با اين همه رنگهاي تماشائي در جهان شرم اور است كه همه رنگها را سياه ببينيم ...

خوشبختي يعني تنهايي را از افتادن به هر دامي ارزشمند تر بداني...

گذشته مكان خاطره هاست اينده محل اميدها و حال جايگاه تكليف ها...

عشق مثل روييدن گل سرخ در باغچه زندگي است اين روزها علفهاي هرز انقدر زياد شده كه گلها مجالي براي روييدن نمي يابند...

روزي روبرت دو ونسنزو _گلف باز بزرگ ارژانتيني_بعد از بردن مسابقه و دريافت چك قهرماني لبخند به لب از باشگاه خارج مي شود . بعد از ساعتي تك و تنها به سوي ماشينش روانه ميشود كه زني به وي نزديك مي شود . زن موفقيتش را تبريك مي گويد و عاجزانه مي افزايد كه فرزندش به خاطر ابتلا به بيماري سخت مشرف به مرگ است و او قادر به دادن حق ويزيت دكتر و هزينه بالاي بيمارستان نيست .                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

دو ونسنزو تحت تاثير حرفهاي زن قرار مي گيرد  قلمي از جيبش بيرون مي اورد چك مسابقه را در وجه وي مينويسد و در حالي كه ان را در دست زن ميفشارد ميگويد : "براي فرزندتان سلامتي و روزهاي خوش ارزو مي كنم "

يك هفته بعد از اين واقعه دو ونسنزو در يك باشگاه مشغول صرف ناهار بود كه يكي از مديران عاليرتبه انجمن گلف بازانبه ميز او نزديك مي شود و مي گويد : " هفته گذشته چند نفر از بچه هاي باشگاه به من اطلاع دادند كه شما در حال سوار شدن اتومبيلتان با زني صحبت كرده ايد . " دوسننزو سرش را به علامت تاييد تكان ميدهد . مدير در ادامه سخنان خود مي گويد : " مي خواستم به اطلاعتان برسانم كه ان زن يك كلاهبردار است . او نه تنها بچه مريض و مشرف به موت ندارد بلكه ازدواج هم نكرده. او شما را فريب داده دوست من ."

دو ونسنزو ميگويد : " منظورتان اين است كه مريضي و مرگ هيچ بچه اي در ميان نيست؟ "

" بله همينطور است ."

دوسنزو مي گويد : " در اين هفته اين بهترين خبري است كه شنيدم .

بزرگترين كشف نسل من ان است كه انسان با تغيير شيوه نگرش خود مي تواند زندگيش را تغيير دهد.

انقدر قوي باش كه بتواني با جهان روبرو شوي و انقدر ضعيف باش تا قبول كني كه نمي تواني همه كارها را به تنهايي انجام دهي

نمي توان با تحقير ديگران و ناديده گرفتن حقوق انهاكامياب شد . با ديگران مهربان باش . محترم شمردن ديگران علامت كامياب بودن است .

اگر كاشف به عمل ايد كه تنها يك ساعت از عمرمان باقي است تا حرفهاي دلمان را بزنيم در اين صورت همه باجه هاي تلفن مملو از انسان هايي خواهد بود كه مايلند به ساير انسان ها تلفن بزنند و به انها بگويند كه چقدر دوستشان دارند...